📖

Retta and the Squirrel

(khmermix.com)

by Jedtha5 months ago|0 comments

A young girl's journey of compassion and understanding as she learns about nature's ways through her friendship with a small squirrel.

Long ago, there was a farmer who lived in a small house at the foot of a beautiful mountain. In the courtyard of the house, there were red roses and white jasmine flowers that attracted butterflies and bees, creating a beautiful scene of flower gardens. Behind the house was a small pond with three lotus flowers blooming with fish and frogs swimming around, which also served as a resting place for small birds building their nests.

Every morning, the birds would sing sweetly, waking the farmer with their beautiful melodies from the rice fields. Retta was the farmer's youngest daughter. She loved to braid her hair and run through the rice fields. Every morning, Retta would wake up early to feed her chickens with her father. She would always count her chickens when feeding them: 'One, two, three, four, five! Wow! I have five chickens!'

Retta had a habit of always counting the number of her chickens. One morning when she was counting her chickens, Retta also went to the rice fields with her parents. The rice fields were golden like a golden carpet at the foot of the mountain. When the wind blew gently, the rice stalks would sway back and forth like waves, creating a beautiful scene. While her parents were harvesting rice, Retta would run through the rice fields, pick flowers, and catch small insects, always singing: 'La....la...la... Oh...oh...oh.... Ri...ri...ri....! The flowers smell so good!'

One morning, her father harvested rice and got a good harvest. Retta was very happy and helped her father carry the rice home. When they were carrying the rice home, Retta saw a small animal stuck in a spider web. She asked her father: 'Father! What animal is that?' Her father answered: 'It's a squirrel, my child!' Retta was surprised: 'Oh...! A squirrel! You're so cute! We will help you! Don't be afraid of anything!'

Retta carefully removed the squirrel from the spider web and held it gently in her hands, taking it to her house. Every day, Retta would feed it rice and give it water, always happy. After a while, the squirrel could walk and run around the house. Retta would run with the squirrel and was very happy about this new friendship. Retta told her parents: 'Father and Mother! I'm so happy that I helped the squirrel from the spider web and helped take care of it.'

Retta's mother smiled at her daughter and said: 'Well done, my child! Helping others is a good deed from your heart!' Retta was very happy and went to run in the rice fields with her parents.

One morning, when the sun was rising, the birds sang at Retta's house as usual. Retta woke up from her sleep and saw the squirrel, her new friend, nearby. She went to feed her chickens and count the number of her chickens as usual: 'One, two, three, four! One, two, three, four!' Retta counted her chickens again and again, and she saw that her chickens were missing one. Finally, she realized that the squirrel had stolen her chicken and run away.

Retta was very angry with the squirrel. She told her mother: 'That squirrel is a bad animal! It doesn't understand gratitude and doesn't appreciate the kindness I showed it, and it even stole my chicken again! It's really ungrateful and bad!'

Retta's mother smiled and stroked her daughter's soft hair and told her: 'Retta, my child! The nature of the squirrel is a wild animal that eats meat and has its own natural instincts. It cannot understand whether someone is good or bad, and it also cannot control its own nature. It eats when it's hungry. When it's full, it runs or goes into the forest! This is the nature of the squirrel, my child!'

Retta shed tears and was very disappointed: 'If that's the case, why did Father tell me to bring it home?' Retta's mother answered: 'Because helping and showing kindness to others is the nature of human beings, my child! We should be kind and help others so that our lives have peace and happiness!' Retta smiled and nodded: 'I understand now! Being kind and helping others makes our lives happy!'

Retta went to run in the rice fields, pick flowers, and catch small insects, always happy as usual.

When the sun was setting in the afternoon, Retta helped her father carry the rice home. Retta helped carry the rice and sang the rice field song: 'La....la...la... Oh...oh...oh.... Ri...ri...ri....! Running in the rice fields is so fun!'

When they finished carrying the rice, Retta got on the cart and went home with her father. She saw the beautiful sunset, listened to the birds singing, and watched the beautiful clouds at sunset. While she was happy with this beautiful scene, she asked her father: 'Father! Why are you stopping the cart?' Her father pointed to the road ahead: 'My child, look there, there's a snake ahead!'

Retta looked ahead of the cart and saw a snake coiled up, about to strike at her father. Retta was very frightened: 'Oh...! Father...! Father...! That snake is very dangerous and will bite us for sure!'

Retta and her parents were frightened, but suddenly the squirrel jumped out from the spider web near the road. It bit the snake. The squirrel bit it and then chased the snake away. Retta hugged the squirrel and said to her mother: 'That's the squirrel we helped before!'

Retta's mother smiled and answered: 'That's right, my child! It was hungry then, so it ate the chicken! But when it saw the snake, it bit the snake to protect us!' Retta was very happy and smiled: 'Finally I understand! Whether humans or animals, everyone has their own way of life! Humans show kindness and kindness will bring us good things and happiness!'

Retta's father smiled at his daughter: 'My child is really smart!'

Retta returned home happily, and she went to sleep peacefully, dreaming sweet dreams.

កាលពីព្រេងនាយ មានគ្រួសារកសិករមួយ រស់នៅក្នុងផ្ទះឈើតូចមួយ ក្បែរជើងភ្នំដ៏ស្រស់ស្អាត។ នៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះ មានផ្កាស្ពៃរឿង និងផ្កាឈូករត្ន័ រីកស្គុះស្គាយ ដែលទាក់ទាញដល់សត្វឃ្មុំ និងមេអំបៅជាច្រើនមកក្រេបលំអងផ្កា។ នៅខាងមុខផ្ទះមានដើមស្វាយពីរបីដើមបែកមែកត្រសុំត្រសាយមានស្លឹក និងផ្លែទុំចងចង្កោមធ្លាក់មករណេងរណោង ថែមទាំងជាទីស្នាក់អាស្រ័យរបស់សត្វចាបមកធ្វើសំបុករស់នៅ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ សត្វចាបយំចេបៗកំដរកសិករ ឱ្យមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលពីការងារស្រែចម្ការ។

មេត្តា គឺជាកូនស្រីរបស់កសិករពីរនាក់ប្តីប្រពន្ធ។ នាងចូលចិត្ត ចងសក់ទីទុយ និងរត់លេងនៅវាលស្រែ។ ជារៀងរាល់ព្រឹកមេត្តាតែងតែបាចស្រូវ ឱ្យមាន់របស់នាង មុនពេលទៅស្រែជាមួយពុកម៉ែរបស់នាង។ នាងតែងតែរាប់មាន់របស់នាងជានិច្ច នៅពេលបាចស្រូវអោយវាស៊ី ៖ "មួយ, ពីរ, បី, បួន, ប្រាំ។ ជយោ! ខ្ញុំមានមាន់ច្រើនមែន!"

មេត្តាមានក្តីរីករាយជានិច្ច នៅពេលរាប់ចំនួនមាន់របស់នាង។ ក្រោយពេលអោយ ចំណីមាន់រួច មេត្តាក៏ទៅវាលស្រែ ជាមួយឪពុកម្តាយរបស់នាង។

វាលស្រែ នាហេមន្តរដូវ លាតសន្ធឹងដូចកម្រាលព្រំពណ៌មាស នៅឯជើងភ្នំ។ ពេលខ្យល់បកមក ម្តងៗ ដើមស្រូវញ័រៗ ប៉ើងចុះឡើង ដូចជាទឹករលក និងចោលក្លិនពិដោរក្រអូបសាយ។ ខណៈពេលដែលឪពុកម្តាយនាង កំពុងច្រូតស្រូវ មេត្តារត់លេង តាមភ្លឺស្រែ បេះផ្កាម្អម និងដេញចាប់សត្វកណ្តូប យ៉ាងសប្បាយរីករាយ ព្រមទាំងស្រែកច្រៀងថា "ឡា....ឡា...ឡា... អូ...អូ...អូ.... យេ...យេ...យេ....! រត់លេងនវាលស្រែ ពិតជាសប្បាយមែន! "

ពេញមួយថ្ងៃពុកម៉ែមេត្តា ច្រូតស្រូវបានជាច្រើនកណ្តាប់។ មេត្តា ក៏ជួយជញ្ជូនកណ្តាប់ស្រូវឱ្យឪពុករបស់នាងរៀបដាក់លើរទេះឱ្យបានមុនពេលព្រះសុរិយាអស្តង្គត។ ក្រោយពេលរៀបចំកណ្តាប់ស្រូវដាក់រទេះហើយ មេត្តាឡើងទៅអង្គុយក្នុងរទេះជិតម្តាយរបស់នាង។ ឪពុករបស់មេត្តា ក៏បានបររទេះគោត្រឡប់ទៅផ្ទះ ក្រោមសែងសូរិយាដែលភ្លឺច្រាសដូចមាស។ សត្វកុកសមួយហ្វូងចុះចាប់ចំណីនៅក្នុងបឹង។ ចំណែកឯ សត្វត្រចៀកកាំស្រែកយំហោះហើរពេញអាកាស។ មេត្តាអង្គុយស្តាប់សម្លេងសត្វយំ និងមើលទេសភាពថ្ងៃលិច នាងទះដៃ ហើយនិយាយថា ៖ ទេសភាព ពេលថ្ងៃលិច ពិតជាស្រស់ស្អាតមែនទែន!"។

កំពុងតែសប្បាយរីករាយនឹងទេសភាពដ៏ស្រស់ត្រកាល ស្រាប់តែឪពុករបស់នាងឈប់រទេះ។ ភ្លាមនោះមេត្តាក៏ងាក សួរទៅឪពុកនាងថា៖ "ពុក! ហេតុអ្វីបានជាពុក ឈប់រទេះ?" ពុករបស់នាង ក៏ចង្អុលទៅផ្លូវខាងមុខរទេះ៖ "កូនមើលនោះហ្ន៎! មានសត្វព្រៃ មួយ ជាប់អន្ទាក់ព្រាន!" មេត្តាក៏ចុះពីរទេះ ជាមួយពុករបស់នាង ទៅមើលសត្វព្រៃនោះ។

មេត្តា ផ្អៀងផ្អង សម្លឹងមើលសត្វព្រៃ ដែលមានជើងជាប់ក្នុងអន្ទាក់ព្រានព្រៃ និងមានឈាមហូរមកផង ៖ "ពុក តើនេះជាសត្វអ្វី? មើលចុះ វាមានស្លឹកត្រចៀកតូចខ្លីដូចសត្វឆ្មា មានច្រមុះវែងៗ និងមានរោមពណ៌ប្រផេះ ដ៏ស្រស់ស្អាត!" ឪពុកមេត្តា ក៏ឆ្លើយថា៖ " វាគឺជាសត្វសពោចណាកូន!" មេត្តាងក់ក្បាល៖ "អូ…! សត្វសំពោច! ឯងពិតជាគួរឱ្យអាណិតមែន! យើងនឹងជួយព្យាបាល ឯងអោយជា! សូមឯងកុំភ័យខ្លាចធ្វើអ្វី!" មេត្តា បានដោះសត្វសំពោចពីអន្ទាក់ព្រានព្រៃ ហើយចាប់បីវាដាក់លើរទេះ យកទៅផ្ទះរបស់នាង។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃ មេត្តាតែងតែមើលថែទាំ ដាក់ថ្នាំព្យាបាល និងដាក់ចំណី អោយសត្វសំពោច ដោយក្តីរីករាយ។ បន្តិចម្តងៗ សំពោចក៏អាចដើរបាន និងរត់លេងនៅជុំវិញផ្ទះ។ មេត្តា រត់លេងជាមួយសំពោច និងមានក្តីរីករាយជាខ្លាំងចំពោះមិត្តភាពថ្មីថ្មោងនេះ។ មេត្តា ប្រាប់ពុកម៉ែរបស់នាងថា ៖ "ពុកម៉ែ! ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ ដែលបានជួយសំពោច ពីអន្ទាក់ព្រានព្រៃ និងជួយព្យាបាលរបួស ឱ្យវា។" ម្តាយរបស់មេត្តា ក៏អង្អែលក្បាលរបស់នាង ដោយស្នាមញញឹម៖ "ល្អណាស់កូន! ការជួយយកអាសាអ្នកដទៃ គឺជាអំពើល្អណាកូន!" មេត្តា ទះដៃ សប្បាយចិត្ត ហើយទៅលេងវាលស្រែ ជាមួយ ម្តាយឪពុកនាង។

ថ្ងៃមួយ នាពេលព្រឹកព្រលឹម សត្វចាបស្រែកយំនៅផ្ទះរបស់មេត្តា ដូចសព្វដង។ មេត្តា ក្រោកពីដេក តែមិនឃើញសត្វសំពោច ដែលជាមិត្តភក្តិថ្មីថ្មោង របស់នាងឡើង។ នាងក៏ងើបដើរទៅបាចចំណី ឱ្យមាន់របស់នាង និងរាប់ចំនួនមាន់របស់នាង ដូចសព្វដង៖ "មួយ, ពីរ, បី, បួន! មួយ, ពីរ, បី, បួន!" មេត្តា រាប់ចំនួនមាន់របស់នាងម្តងហើយ ម្តងទៀត ក៏ឃើញមាន់របស់នាង នៅសល់តែបួន ដដែល។ ទីបំផុត នាងក៏ដឹងថា សត្វសំពោច បានលួចស៊ីមាន់របស់នាងហើយរត់បាត់ទៅ។ មេត្តាខឹងនឹងសំពោចជាខ្លាំងនាងក៏និយាយ ប្រាប់ម្តាយនាងថា៖ "សត្វសំពោចនោះ គឺជាសត្វរមិលគុណ! វាមិនត្រឹមតែ មិនតបស្នងសងគុណចំពោះអំពើល្អរបស់ខ្ញុំនោះទេ តែវាថែមទាំងលួចចាប់មាន់របស់ខ្ញុំស៊ីទៀតផង! ពិតជាគួរឱ្យខឹង និងស្អប់មែន!" ម្តាយរបស់មេត្តា ញញឹម ហើយអង្អែលសក់ក្បាល ដ៏ទន់រលោងរបស់នាង និងប្រាប់នាងថា "មេត្តាកូន! ធម្មជាតិ របស់សត្វសំពោចគឺជាសត្វព្រៃ បរិភោគសាច់ឆៅ និងគ្រាប់ធញ្ញជាតិជាអាហារ។ វាមិនអាចកត់ចំណាំបានថា អ្នកណាធ្វើគុណ ឬធ្វើទោស ដាក់វានោះទេ ហើយក៏មិនអាចបែងចែក ថារបស់របរណា ជារបស់អ្នកណាដែរ។ វាស៊ី នៅពេលឃ្លាន។ ពេលស៊ីឆ្អែតហើយ វាដេក ឬរត់លេងនៅក្នុងព្រៃ! នេះគឺជារឿងធម្មតារបស់សត្វសំពោច ទេណាកូន!"។ មេត្តា ធ្លាក់ទឹកមុខ ដោយអាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត៖ "បើដូច្នេះ ហេតុអ្វីក៏ពុកម៉ែ អោយកូនយកវាមកផ្ទះ?" ម្តាយមេត្តា ក៏ឆ្លើយទៅវិញថា ៖ "ពីព្រោះការជួយយកអាសារគ្នា គឺជាធម្មជាតិ របស់មនុស្សល្អណាកូន! ការចេះចែករំលែក និងជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ធ្វើអោយផែនដីមានសន្តិភាព និងសុភមង្គល!" មេត្តា ក៏ញញឹម ហើយងក់ក្បាល៖ "កូនយល់ហើយ! ការចេះជួយគ្នា និងចែករំលែកឱ្យគ្នា ធ្វើអោយជីវិតយើងមានក្តីសុខ!" មេត្តា ក៏ទៅលេងនៅវាលស្រែ ដកផ្កាម្អម និងដេញចាប់សត្វ កណ្តូប ដោយក្តីសប្បាយរីករាយ ដូចរាល់ដង។

ពេលថ្ងៃបាក់រសៀល មេត្តាក៏ជួយ ជញ្ជូនកណ្តាប់ឱ្យឪពុកនាងតំរៀបនៅលើរទេះ។ មេត្តាជញ្ជូន កណ្តាប់ស្រូវបណ្តើរ ស្រែកច្រៀងបណ្តើរ៖ "ឡា....ឡា...ឡា... អូ...អូ...អូ.... យេ...យេ...យេ....! រត់លេងនវាលស្រែ ពិតជាសប្បាយមែន!

ក្រោយពេលរៀបកណ្តាប់ស្រូវរួចហើយ មេត្តាក៏ជិះរទេះ ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ជាមួយពុកម៉ែ មើលសត្វកុក ហើរទាំងហ្វូង ស្តាប់សម្លេងត្រចៀកកាំយំ និងពពកដ៏ស្រស់ស្អាត នាពេលថ្ងៃលិច។ កំពុងតែរីករាយនឹងទិដ្ឋភាពដ៏ស្រស់ត្រកាលនេះ ស្រាប់តែឪពុករបស់នាងឈប់រទេះ។ មេត្តាក៏ងាក សួរទៅឪពុកនាងថា៖ "ពុក! ហេតុអ្វី បានជាពុកឈប់រទេះ?" ពុករបស់នាង ក៏ចង្អុលទៅផ្លូវខាងមុខរទេះ៖ "កូនមើលនោះហ្ន៎ មានសត្វពស់វែកធំមួយ នៅខាងមុខ!" មេត្តា អឺតមើលទៅខាងមុខរទេះ ក៏បានឃើញពស់វែកធំមួយ ពណ៌ខ្មៅក្រឹប កំពុងបើកវែក នៅពីមុខសត្វគោរបស់នាង។ មេត្តាមានសេចក្តីភិតភ័យ ៖ "អូ...! ទេ…! ទេ…! ពស់នោះ ច្បាស់ជាចឹកគោរបស់យើងមិនខានទេ!"

មេត្តា និងឪពុកម្តាយកំពុងតែភ័យ ស្រាប់តែសត្វសំពោចចេញមកពីកម្ពោធព្រៃក្បែរផ្លូវរទេះ។ វាខាំគ្នាជាមួយសត្វពស់។ សំពោចខាំឈ្នះ ហើយក៏ពាំសត្វពស់នោះចេញទៅ។ មេត្តាចង្អុរទៅសំពោច ហើយងាក មកម្តាយរបស់នាង៖ នោះគឺជាសំពោច ដែលយើងជួយ កាលពីមុនទេតើ!" ម្តាយមេត្តា ញញឹម ហើយឆ្លើយថា៖ "ត្រូវហើយកូន! ប្រហែលជាវាឃ្លានហើយ ទើបវាមករកចំណី! ចៃដន្យ វាមកឃើញសត្វពស់ ហើយក៏ខាំពស់នោះជាចំណីវាទៅ!" មេត្តា ក៏សប្បាយចិត្ត ហើយទះដៃ៖ "ទីបំផុតកូនយល់ហើយ! មិនថាមនុស្សឬសត្វទេ សុទ្ធតែមានរបៀបរបបរស់នៅរៀងខ្លួនៗ! មនុស្ស ធ្វើអំពើល្អ ហើយអំពើល្អ នឹងនាំអោយយើងជួបរឿងល្អៗ និងមានក្តីសុខ!"

ពុកម៉ែរបស់មេត្តា ក៏ទះដៃហើយសរសើរនាង៖ "កូនរបស់ពុកម៉ែ ពិតជាឆ្លាតមែន!"

មេត្តាបានត្រឡប់មកដល់ផ្ទះវិញដោយក្តីសប្បាយរីករាយ នាងក៏បានគេងលក់ដោយស្កប់ស្កល់ និងគ្មានទុក្ខកង្វល់អ្វីឡើយ៕

← Back to Stories