Chenda's Table
(khmermix.com)A Cambodian-American woman's journey from food delivery to opening her own Khmer restaurant, serving memories and connection through traditional cuisine.

Chenda always believed that food could carry memory. In her small Long Beach apartment, the scent of garlic, lemongrass, and fermented prahok filled the air most nights. Her kitchen wasn't much โ a single electric stove, one scratched-up cutting board, and a mortar passed down from her grandmother. But to Chenda, it was sacred.
She had never been to Cambodia, but every time she pounded kreung or stirred curry paste into bubbling coconut milk, she felt connected to something older, deeper โ something hers. She dreamed of opening a Khmer restaurant that could tell stories through food. A place where people could sit down and taste her family's history. She even had a name for it: Chenda's Table.
By day, she worked as a barista. At night, she delivered food for DoorDash. Her phone's notes app was full of sketches and recipes: banana blossom salad, beef skewers with pickled mango, grilled eggplant with smoky prahok sauce. Some were traditional, others were reimagined, but all came from the same place โ love and longing.
Still, doubt haunted her. 'Who's going to want Cambodian food?' she thought. 'People don't even know how to pronounce amok.' She tried to silence those thoughts, but they always came back โ especially when her bank balance was low or a customer complained about the fish sauce smell on her clothes.
Her grandmother, Mae, was the only person who never doubted her. Mae had come to the U.S. in the early '80s with almost nothing โ just a child on her back and a few recipes in her head.
One night, after a long shift, Chenda collapsed into the chair next to her grandmother. 'I don't know if I can do this, Mae. Everything's too expensive, and I'm just... tired.'
Mae looked up from her cup of tea. 'When I came to America, I had one pot and five recipes. That fed three generations. You? You have Google, two jobs, and a dream. You'll be fine.'
That gave Chenda just enough courage to try.
She rented a small kitchen space at the local community center and hosted a one-night popup. She printed flyers, made an Instagram post, and cooked for 48 hours straight. On the menu: fish amok, lemongrass chicken wings, papaya salad, and her grandmother's special teuk kreung.
When the popup opened at 6 p.m., Chenda was terrified. But by 6:30, the line stretched down the block. Cambodian aunties in silk blouses chatted with young foodies and curious neighbors. An older Khmer man cried when he tasted the soup and whispered, 'It's been thirty years since I had this.'
That night, Chenda served over 150 plates. A food blogger who showed up by accident wrote: 'Chenda's Table is the most soulful food I've had this year. It tastes like memory.' The post went viral.
With growing interest and a small loan from a local Cambodian credit union, Chenda eventually took over an old diner space on Anaheim Street. She painted the walls a warm yellow, added wooden tables, decorated the space with family photos, and filled the air with golden era Khmer ballads.
When Chenda's Table finally opened, it wasn't just a restaurant โ it was a gathering place. Cambodian elders came to reconnect. Young Khmer-Americans came to learn. Strangers became friends over bowls of curry and tall glasses of iced coffee.
And in the kitchen, under a framed photo of Mae, Chenda worked with a full heart โ cooking, remembering, and serving more than just food. She was serving home.
แ แแแแถแแแแแแแฟแแถแขแถแ แถแแขแถแ แแนแแแถแแ แแ แถแแแถแแ แแ แแแแปแแแแแแแผแ แแแแแแถแแแ แกแปแแแแธแ แแแแทแแแแแนแ แแแแ แแแแ แแทแแแแแ แปแแแแขแแแแแแขแแแแแขแแแแแแแแแแแแถแแ แแแพแแแ แแถแแแแธแ แแแแแแถแแแแแแแถแแแทแแแแแ แแแพแแแ โ แ แแแแแแถแแขแแแแทแแแธแแฝแ แแแแถแแแถแแแแแแแแ แแแแฝแ แแทแแขแแปแแแแแแถแแแแแแผแแแธแแธแแธแแแแแแถแแ แแแปแแแแแแแแแถแแแ แแแแถ แแถแแถแแแแแปแแแแแทแ
แแถแแแทแแแแแแ แแแแแปแแถแแ แแแปแแแแแแแแแถแแแแแแแถแแแปแแแแแฟแ แฌแแผแแแแแแแแนแแ แผแแแ แแแแปแแแนแแแผแแแแแแปแ แแถแแแถแแขแถแแแแแแแแแแถแแแแแแถแแแแแแแแถแแฝแแขแแแธแแฝแแแแแ แถแแ แแแแ แแถแ โ แขแแแธแแฝแแแแแแถแแแแแแถแแ แแถแแแปแแทแแแนแแแพแแแแแแธแแแแแถแแแแแแแแแแขแถแ แแแแถแแแแฟแแแถแแแแแขแถแ แถแแ แแแแแแแแแแแแปแแแแขแถแ แขแแแแปแแ แปแ แแทแแแแแแแแแแแแแแทแแแแแแแแฝแแถแแแถแแ แแถแแแถแแแแแแแแแแแถแแแแถแแแแแแ แแปแแแแแ แแแแถแ
แแแแแแแ แแถแแแแแพแแถแแแถแขแแแแแแแพแแถแ แแแแ แแแแแแ แแถแแแนแแขแถแ แถแแแแแแถแแแแผแแถแแ แแแแแแทแแธแ แแแถแแแแแแแผแแแแแแแแแแแแถแแแแแแแแแแแผแแแทแแแผแแแแแแ แแถแกแถแแแแแถแ แแ แแถแ แแแแแแแ แถแแแแถแแฝแแแแแแปแแแแแขแแแแแขแแ แแแแถแแแแแปแแแถแแฝแแแนแแแแแแแแแแถแแแแแทแแแแแแแ แแแแแแถแแปแแถแ แแแแแแแแแถแแถแแแทแแถแแกแพแแแทแ แแแปแแแแแแถแแแขแแแแแแธแแแแแแแแผแ แแแแถ โ แแแแแ แแแทแแแถแแแแแแแแแแแแ
แแแแแแถแแแถ แแถแแแแแแแแแแแพแฑแแแแถแแแแแแแแถแ แ 'แแพแแแแถแแนแแ แแแขแถแ แถแแแแแแ?' แแถแแแทแแ 'แแแปแแแแแทแแแแแแนแแแแแแแแแแแขแถแแปแแแแแแแ' แแถแแแแแถแแถแแแแแแแแแแทแแแถแแแแแ แแแปแแแแแแฝแแแถแแแแแแแแแกแแแแ โ แแถแแทแแแแแแแแแแธแแแถแแถแแแแแแแถแแแถแ แฌแขแแทแแทแแแแแแถแแแแทแแแแแขแแแธแแแแทแแแนแแแแแแแแ แแพแแแแแแแแแแแถแแ
แแธแแธแแแแแแถแ แแแ แแถแแแปแแแแแแแแแถแแแแแแแแแแทแแแแแแแแแแแแถแแ แแแแแถแแแแแ แแแแแขแถแแแแทแแแแแปแแแพแแแแแแแแแแแแแถแแจแ แแถแแฝแแขแแแธแแฝแแแแแถแแแแแพแ โ แแแแถแแแแแแผแแแแแถแแแแ แแพแแแแ แแทแแแผแแแแแแแฝแแ แแแฝแแแ แแแแปแแแแแทแแ
แแฝแแแแ แแแแแแแธแแแแแแ แ แแแแถแแถแแแฝแแ แปแแแแแปแแแ แขแธแแแแแแแธแแธแแแแแแถแแ 'แแแแปแแแทแแแนแแแถแแแแปแแขแถแ แแแแพแแถแแถแแแ แแแแ แขแแแธแแแแแแแแ แ แพแแแแแปแแแแแถแแแแ... แแฟแแ แแแ'
แแแแแพแแกแพแแแธแแแแแแแแแแแถแแ 'แแแแแแแปแแแแขแถแแแแทแ แแแแปแแแถแแแแแถแแแแฝแ แแทแแแผแแแแแแแแแถแแ แแแแแถแแฑแแแขแถแ แถแแแธแแแแถแแแ แฏแขแแแ? แขแแแแแถแแ แแแผแ แแแ แแถแแแถแแแธแ แแทแแแแแธแแปแแทแแ แขแแแแแนแแแทแแขแธแแแ'
แแแแแถแแฑแแแ แแแแถแแถแแแถแแแแแถแ แถแแแแแแแแแแถแแแแพแแแแธแแแแถแแถแแ
แแถแแแถแแแฝแแแแแแแแแแแแแถแแแผแ แแ แแแแแแแแแแแ แแแแแแผแแแแแถแ แแทแแแแแพแแถแขแแแแแแแ แแแทแแธแแฝแแแแแ แแถแแแถแแแแแแปแแแแแแแถแ แแแแพแแแแแแขแแธแแแแแถแแแแถแ แแทแแแแแพแแแ แผแแขแแแแแแแแ แคแจ แแแแแแถแแแ แแ แแพแแแบแแปแแ แขแถแแปแแแแแธ แแแแถแแแแแถแแแถแแแแแแ แแถแกแถแแแแแถแแแถแ แแทแแแนแแแแแฟแแแทแแแแแแแแแธแแธแแแแแแถแแ
แแแแแทแแธแแพแแกแพแแแ แแแแ แฆ แแแ แ แแแแถแแแแแแแถแ แ แแแปแแแแแแ แแแแ แฆ:แฃแ แแฝแแแแ แปแแแแแผแแ แขแแธแแธแแแแแแแแแแถแแแขแถแแแผแแทแ แผแแแถแแฝแแขแแแแ แผแแ แทแแแแขแถแ แถแแแแแแแแแ แแทแแขแแแแแทแแแถแแแแแ แแแแนแแ แแปแแแแแแแแ แถแแแแแแถแแแแแแแแแแแแแแนแแแแปแ แแทแแแแแถแแแถ 'แแถแแถแแแแถแแแธแแแแแถแแ แพแแแแแแแแปแแแถแแแแแแแแถแ'
แแแแแแ แ แแแแถแแถแแแแแแพแ แถแแแถแ แกแฅแ แ แขแแแแแแแแแแแแแขแถแ แถแแแแแแแแแแ แแแแแแแถแแแแแแแแถแ 'แแปแแแแแ แแแแถแแบแแถแขแถแ แถแแแแแแถแแแทแแแแถแแแถแแแแแแแแแแปแแแถแแแแแแแแแแปแแแแแถแแแแแ แแถแแถแแแแแถแแทแแผแ แแถแแ แแ แถแแ' แแแแแแแแแแถแแแธแแแถแแแแถแแแแแถแแแ
แแถแแฝแแแถแแ แถแแแขแถแแแแแแแแพแแกแพแ แแทแแแถแแแแ แธแแแแถแแแแผแ แแธแแ แแแแแฅแแแถแแแแแแแแผแแแแแถแ แ แแแแถแแถแแแแแแแแแแแพแแแแแแปแแแแถแแ แถแแแแ แแแแผแแขแถแแถแ แแแ แแถแแแถแแแถแแแแแแถแแแแแแแฟแแแแแ แแแแแแแแปแแพ แแปแแแแถแแแแแแแแแถแแฝแแแผแแแแแฝแแถแ แแทแแแแแแแแแแแแแ แแแแแแแแแแแแปแแแถแแ
แแแแแปแแแแแ แแแแถแแพแแกแพแแแถแแพแแแแแผแ แแถแแทแแแแแแแแถแแแแแแถแแแแแธแแแแแถแแแ โ แแถแแถแแแแแแแแแแแปแแแแแถแ แแแปแแแแ แถแแแแแแแแแแแพแแแแธแแแแถแแแแแแถแแแแแแแแแแแแแแ แแแแแแแแแแแขแถแแแแทแแแแแพแแแแธแแแแ แขแแแแ แแแแแแแแแถแแแถแแทแแแแแถแแฝแแ แถแแแแธ แแทแแแแแแถแ แแแแแนแแแแแแแแแ
แ แพแแแ แแแแปแแแแแแแถแ แแแแแแแผแแแแแแแแแแ แ แแแแถแแถแแแแแพแแถแแแถแแฝแแ แทแแแแแแ โ แแแแพแแแ แผแ แ แแ แถแ แแทแแแแแแพแ แแแพแแแถแแแแแถแแแแแขแถแ แถแแ แแถแแแแแปแแแแแแพแแแแแ